ORTAMIN ESERİ!

Toplum olarak yarattığımız bu fırtınanın ülkemize ne kadar vahşet getirdiğini, acılar içerisinde yaşıyoruz.

Okullarımızın içinde ve çevresinde meydana gelen vahşetin müsebbibi yine bizleriz. Çocuklarımıza yeteri kadar emek ve değer vermemenin cezasını yine bizler ödüyoruz. Tüm insanlığın ve canlıların en önemli varlıkları evlatlarıdır. Onların yerini mal, mülk, şöhret ve makamın dolduramadığını yaşıyoruz. Onun için biz büyükler, attığımız adım ve yaptığımız hareketlerle çocuklarımızın geleceği için çok dikkat etmek mecburiyetindeyiz.

O yavrularımız dünyaya geldiklerinde ve belirli bir büyüme çağına kadar saf, temiz ve günahsız ciğerlerimizdir. Bazen biz büyüklerin düşünmeden ve kasılarak yaptığı hataların ceremesini çocuklar çeker.

Bildiğiniz gibi çocuklar belirli bir büyüme çağından sonra yaşadığı ortamın karakterini alır. Eğer o ortam bir değer taşıyor, kadir ve kıymet biliniyorsa, o çocukta özgüven ve başarı gelir. Yok, evde ve okulda devamlı sorgulanıyorsa öğrencinin kendine olan güveni azalır.

Bir de biz anne ve babalarda çok olumsuz ve zehirli bir düşünce mevcut. Daima çocuğumuzu başarılı çocuklarla yarıştırmaktır. Hâlbuki her insanı, her varlığı Yüce Rabbim ayrı yapı ve karakterde yaratmıştır.

Çocuğun başarısı, bana göre başta aile bireyleri ile öğretmenlerin ve çevrenin gayretiyle gelir. Ancak tüm tedbir ve desteğe rağmen öğrenci başarılı olamıyorsa, başarılı olduğu bir yöne yönlendirmekte fayda vardır.

Her anne ve babanın, çocuğunun dengesini ve olumsuz yönlerini takip etmesi bir zorunluluk olarak görülmelidir. Bir de şunu hatırlatmada fayda görüyorum: Aile, okul ve çevrenin olumsuzluklara karşı duyarlı olmaları şarttır.

Geçen yıl iki ilimizin okullarında yaşanan dehşet ve acı daha dinmeden, Manisa'nın Turgutlu ilçesinde bir okulun önünde ve bahçesinde yaşanan yürek acısının ihmalini ben bir ata olarak kabul etmiyorum.

O genç evden tüfek alıp okulun çevresine ve bahçesine gelinceye kadar hiç kimsenin görmemesi ve görenlerin de 112'yi aramaması ayrı bir duyarsızlık ve insanlık dışı bir durum olarak görülmelidir.

Ne oldu bizlere? Etrafımıza yardım etmek, düşeni ayağa kaldırmak dinimizin ve milletimizin özelliğinde vardır. Birileri olay olmadan Emniyet'e telefon etseydi, hem yavrularımız bu acıları çekmezdi hem de o gence mani olarak onun bu zulmü gerçekleştirmesine engel olurduk. Onun sevabının da ölçüsü yoktur.

İşte vatanseverlik budur. Yalnız nutuklarla vatanseverlik olmaz. Emek verelim, emek.

Hiçbirimiz sansürden yana değiliz. Ama dünyanın bilmem hangi devletlerinde ne kadar kötü örnek varsa televizyonlarımızda günlerce yayınlanıyor. Mesela Amerika'daki okul baskınının bir iki kez gösterilmesi, tedbir alınması açısından önemli olabilir. Ama çocuklarımızı vahşete yönlendirmesi bana göre ayrı bir olumsuzluktur.

Bir de televizyonlardaki diziler... Mafya, çete ve kabadayılık sahnelerinin çocuklarımızı bu yapılara özendirdiğini artık görelim. Bunu yalnız devletten beklemek haksızlık olur. Bu senaryolarda görev alan, çekim yapan ve yönetenlere büyük görev düştüğünü feryatla hatırlatmak istiyorum.

Her felaketin tüm toplumun dengesini bozduğunu hatırlatırım. Çünkü devlet bu dizilere el attığı zaman, "SANSÜR, SANSÜR!" diye feryat ederiz. O zaman herkes yaptığı işin topluma yararını ve zararını ölçsün, biçsin; ona göre hareket etsin.

Okul idarecileri, emniyet birimleri pür dikkat olmalı. Bunların yanında okul aile birlikleri, gönüllü anneler ve aileler de güçleri oranında dikkat etmelidir.

Tüm toplumun bu evlatlarımıza kol kanat germelerini tavsiye ediyorum.

V. Hugo'nun sözleri:

"HERKES İNSANLIĞI DEĞİŞTİRMEYİ DÜŞÜNÜR. AMA KİMSE ÖNCE KENDİNİ DEĞİŞTİRMEYİ DÜŞÜNMEZ."

İşte Yüce Rabbim, çocuklarımızı tüm beladan, kazadan esirgesin. Onun için uyanık ve sabırlı olmak birinci görevimizdir.

Bu acı günlerde çocuklarımıza sağlık ve sabır dileğiyle, mutlu ve aydınlık günler dilerim.

Saygılarımla.