Uzun bir süredir ülkemiz gündeminde umut hakkı yer alıyor. 1999 yılında yakalanan ve ömür boyu müebbet hapse mahkûm edilen o günden bu yana İmralı da yatan terörist başı için umut hakkı isteniliyor. Yani serbest bırakılması.

Sayın Bahçelinin gündeme getirdiği bu olay nedense gündemimizin en başta gelenleri arasında yer almaya başladı. Özellikle siyasilerimiz bu konuyu memleket meselesiymiş gibi tartışıyor.

Elbette, bir zamanlar bebek katili diye adlandırılan bir kişiye umut verilip verilmemesi bizlerin, yani vatandaşın yetkisinde olmayan bir konu. Söz ve hak siyasilerin. Nasıl olsa oğlunu, babasını, eşini terörde kaybeden şehit annelerine, evlatlarına sorulmayacak. Kısacası bizlerin yetki ve onayında olmayan bir konu bu.

Ancak ben hemen şunu sormak istiyorum:

Bugün sürünen ve aldığı maaşla geçinemeye, çöp konteynerlerini mesken tutan, 70 yaşında iş arayan emeklilerimizin de umut hakkı yok mu?

Okulunu bin bir zorluklar içerisinde bitiren gençlerimiz için hiş umut hakkı yok mu?

Aldığı asgari ücretle geçinemeyen, çocuklarına harçlık bile veremeyen, hele hele ev kirasını bile ödeyemeyen işçilerimizin umut hakkı yok mu?...