Her şeyin çürüdüğü, kokuştuğu, yavanlaştığı…

Aslını inkâr etmenin moda, düşeni ezmenin yasa, merhametin hata sayıldığı…

Doyumsuzluğun, vurdum duymazlığın, acımasızlığın genel kabul gördüğü…

Milyonlar arasında kendimizi yapayalnız, çaresiz hissettiğimiz…

Mutluluğu maddenin gölgesinde aradığımız şu dünyada;

"Eğer bir devletim olsaydı, milli marşı annemin gülüşü olurdu."

Sevgisi ilaç, samimiyeti sahi, şefkati huzur, duası kalkan, tebessümü yüreklerimizdeki pası silen, yüzlerimizde güller açtıran…

Elinde terlik, dilinde dua; Melek annem!...

Bana yine bir masal oku, yedi başlı ejderhaları yeneyim.

Bir ninni mırıldan yeniden, gök yatağım, bulutlar yastığım olsun.

Şefkatle okşa saçlarımı, yüreğimde yediveren çiçekleri açsın.

Bir buse kondur anlıma, ruhum sevginle coşsun.

Bağrına bas yeniden, sıcaklığını hissedeyim,

Bir dua et bana, yolum aydınlansın, Hızır yoldaşım olsun.

Bizleri sabırla, karşılıksız sevgileriyle yetiştiren, merhamet ve şefkatleri ile kalplerimizi ısıtan, minnet borçlu olduğumuz fedakâr annelerimizin ve anne adaylarının "ANNELER GÜNÜ"nü canı gönülden kutluyor, ebediyete intikal etmiş̧ olanları; saygı, rahmet ve minnetle yad ediyorum.