Herkese merhaba. Geçen arabada giderken bir şarkı dinledim, Leman Sam'a ait olan. Birçok kişi biliyordur "İlla" şarkısını. Bu, sözleriyle insana çok derinlik katan, düşündüren bir şarkı. İçimde uyanan o ilhamla bu konuda bir yazı kaleme almak istedim. Çünkü bugünün dünyasında her şey çok hızlı tüketiliyor; ilişkiler dahi birer al-ver dengesine, karşılıklı beklentiler havuzuna dönüşmüş durumda. Sevgi bile "Ben ne verdim, karşılığında ne aldım?" terazisinde tartılıyor. İşte tam da bu noktada Leman Sam’ın bu özel şarkısı, kulaklarımıza bir ibret levhası gibi çarpıyor ve sevgiyi en saf haliyle hatırlatıyor.

​Şarkının ilk dizeleri bizi hemen maddî dünyanın o gürültülü bağlarından uzakta bir yere, kalbin en sakin köşesine taşıyor:

​Gözlerinin içine girdim başka alemler gözledim

Ben bunlarla övünmedim beklemedim illa

Beklemedim illa beklemedim sevdim

​Burada kurulan bağ, dünyevi bir çıkar ilişkisi değil. Sanatçı, karşısındakinin gözlerinde başka alemler keşfetmiş, bununla bile övünme kibirine kapılmamıştır. Sevmek, onun için bir varış noktası değil, yolun ta kendisidir; "illa" bir karşılık beklemeden sevmenin en katıksız halidir.

İlişkilerde en sık düşülen tuzaklardan biri karşısındakinin alanını daraltmak, ışığını örtmek ve onu kendi çıkarları doğrultusunda tüketmektir. Leman Sam bu tehlikeye karşı çok net bir çizgi çizer:

​Gölgelemedim bağını bahçesini

Günü güneşi örtmedim

Yapılanlar söylenmez ki her zaman

Sömürmedim illa sömürmedim illa

Sömürmedim sevdim

​Karşıdaki insanın bağına bahçesine gölge düşürmemek, onun güneşini engellememek... Bu, gerçek sevginin özgürleştirici yönüdür. Ve yapılan iyilikleri, fedakârlıkları başa kakmamak. Sevgi, bir sömürü aracına dönüşmediğinde gerçektir; sanatçı bunu defalarca vurgulayarak içsel bir temizlenme yaşar.​

Şarkının finaline doğru, sevginin mahremiyeti ve gururlu duruşu zirve yapar:

​Yüreğine kulak verdim nefes aldı ben dinledim

Duyduklarım anlatılmaz sır vermedim illa

Sır vermedim illa sır vermedim sevdim

​Her şeyin ortalığa saçıldığı, duygu gösterişinin marifet sayıldığı bir çağda, kalbin en derin sırrını saklamak büyük bir erdemdir. Ve şu mısralar, yazının da ruhunu özetler niteliktedir:

​Verilenler istenmez ki her zaman

Dilenmedim illa dilenmedim illa

Dilenmedim sevdim

​Sevgiyi bir dilenci gibi kapıda beklememek, sevgiyi dilenmemek... Onu gururla, kendi içinden, hiçbir ödül talep etmeden taşımak ne büyük bir hafiflemedir.

Leman Sam bize bu şarkıyla sadece kulaklarımızın pasını silen bir melodi sunmuyor; insan kalbinin en asil hallerinden birini hatırlatıyor. Çıkarın, beklentinin ve sömürünün hüküm sürdüğü bu düzende; gölge etmeden, güneşini örtmeden, sır gibi saklayarak ve hiç dilenmeden "illa sevmek" hâlâ mümkün. Yeter ki yüreğimize kulak vermeyi bilelim.

Sevgiyle kalın