Şehirlerin silueti mahyalarla aydınlanırken, içimizde bir yerlerde o eski ama hiç eskimeyen heyecan yeniden uyanıyor. Takvimler Ramazan’ı gösterdiğinde, aslında sadece bir ayın gelişini değil; durup düşünmenin, bölüşmenin ve "ben"den "biz"e geçişin eşiğini selamlıyoruz.

​Mesele Sadece Aç Kalmak mı?

Modern dünyanın baş döndürücü hızında hepimiz bir yerlere yetişmeye, daha fazlasını tüketmeye programlanmış gibiyiz. Ramazan, işte bu gürültünün ortasında yükselen bir "dur" ihtarıdır. Oruç, sadece imsaktan iftara kadar mideden kesilmek değil; dili kötü sözden, kalbi hasetten, zihni öfkeden arındırmaktır. Bir nevi ruhun detoksudur.

​Sofradaki Görünmez Sandalyeler

Ramazan’ın en büyük mucizesi sofralardadır. Ama bu mucize, üzerindeki yemeklerin çeşitliliğinden değil, o sofranın etrafında toplanan kalplerin birliğinden gelir. Paylaşılan bir kase çorba, tanımadığınız birine uzatılan bir hurma, aslında bize şunu hatırlatır: Paylaştığın senindir, biriktirdiğin değil. Bu ayda soframızda sadece dostlarımıza değil, ihtiyaç sahiplerine de birer "görünmez sandalye" ayırmak, bu ayın ruhunu iliklerimize kadar hissetmemizi sağlar.

​Eski Ramazanlar mı, Eski Bizler mi?

Her yıl "Nerede o eski Ramazanlar?" diye iç geçiririz. Belki de değişen sadece zaman ya da eğlenceler değildir; belki de değişen bizim o saflığa, o tevekküle olan mesafemizdir. Oysa Ramazan her geldiğinde bize aynı fırsatı sunar: Yeniden başlamak, kırılanı onarmak ve en yakınımızdakinden başlayarak iyiliği yaymak.

​Sonuç Olarak...

Bu Ramazan, sadece sofralarımızı değil, gönül kapılarımızı da ardına kadar açalım. Gösterişin uzağında, samimiyetin kıyısında buluşalım. Unutmayalım ki; açın halinden anlamak için sadece acıkmak yetmez, o açlığı bir vicdan muhasebesine dönüştürmek gerekir.

​Gönüllerin bir, sofraların bereketli olduğu bir Ramazan geçirmek dileğiyle...

Sevgiyle kalın...