Herkese merhaba;

Uzun süredir üzerinde çalıştığım bir konu vardı.

"Hedonik Koşu Bandı" (Hedonic Treadmill) psikolojide mutluluğun başlangıç noktasına geri dönme eğilimini ifade eder; yani ne kadar çok şeye sahip olursak olalım, bir süre sonra buna alışır ve daha fazlasını isteriz. Bu konuyu bir başka konu ile ilişkilendirmek istiyordum ki oğlumun okulunda öğretmenleri ile sohbet ederken bana ilham verdiler.

Öncelikle öğretmenlerimize teşekkür ederek konuya geçmek istiyorum:)

İnsan doğası, sürekli bir "daha fazlası" arayışı üzerine kuruludur. Psikolojide "Hedonik Koşu Bandı" olarak adlandırılan kavram, bizlere hayatımızdaki büyük başarıların veya maddi kazanımların getirdiği mutluluğun geçici olduğunu söyler. Yeni bir telefon, terfi ya da lüks bir eşya; başlangıçta büyük bir heyecan yaratsa da kısa süre sonra normalleşir. Bandın üzerinde ne kadar hızlı koşarsak koşalım, aslında aynı noktada kalırız. Ancak bu "doyumsuzluk" hali, her zaman yıkıcı bir döngü olmak zorunda değildir. Eğer bu enerjiyi nesnelerden alıp zihinsel gelişime yönlendirirsek, o koşu bandı bizi yerimizde saydıran bir araçtan, bizi zirveye taşıyan bir merdivene dönüşür.

Maddi konularda doyumsuz olmak, insanı bir tüketim kölesine dönüştürebilir; fakat eğitim ve bilgi konusunda doyumsuz olmak, kişiyi "kendi versiyonunun en iyisi" yapar. Eğitimde bir "üst seviyeyi" istemek, sadece bir diploma veya sertifika avcılığı değildir. Bu, dünyayı anlama kapasitemizi genişletme arzusudur.

Hedonik adaptasyon, zorluklara alışmamızı sağlar. Eğitimde de öğrendiğimiz her yeni bilgi, bir süre sonra "temel bilgimiz" haline gelir.

Bir dil öğrendiğimizde ya da karmaşık bir teoriyi kavradığımızda hissettiğimiz o anlık tatmin, bizi bir sonrakine iter. Bu noktada doyumsuzluk, bir hırs değil, entelektüel bir meraktır.

Koşu bandında kalmak güvenlidir ama bandın eğimini artırmak kasları geliştirir. Eğitimde her üst seviye, zihinsel kaslarımızı zorlayan o yeni "eğim"dir.

​Sonuç olarak, hedonik koşu bandı bize insan zihninin durmaya programlanmadığını kanıtlar. Maddi tüketimde bu durum bir boşluk yaratsa da, hayat boyu öğrenme sürecinde bizi diri tutan en büyük güçtür. Eğitimde doyumsuz olmak, ulaşılan her zirvenin aslında yeni bir tırmanışın başlangıcı olduğunu kabul etmektir. Eğer hep bir üst seviyeyi hedeflersek, o koşu bandı bizi yormaz; aksine zihnimizi her daim genç, meraklı ve özgür tutar. Bilgiye aç olmak, bu hayatta sahip olunabilecek en asil doyumsuzluktur.

Hayat, sürekli daha fazlasını isteyip aslında yerimizde saydığımız bir 'hedonik koşu bandı' gibi olabilir. Ancak bugün, 2 Nisan Dünya Otizm Farkındalık Günü’nde bu döngüyü kırmaya herkesi davet ediyorum.

Sevgiyle kalın...